AEROFOTOGRAFIA
|
|
|
| Historia fotografii
lotniczej |
Aerofotografia
wykorzystuje dwa wynalazki stworzone przez
człowieka; samolot i aparat fotograficzny. Pierwsze fotografie z
powietrza wykonane zostały z balonu. Nadar Gaspar Felix Tournachonm
wykonał
je w październiku 1858 roku, wzbijając się balonem ponad Paryż.
Zdjęcia lotnicze w wojsku po raz pierwszy wykorzystano już podczas
wojny secesyjnej w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Korzystał z nich
wywiad wojskowy, wykonane zdjęcia były bardzo pomocne w tworzeniu
różnego rodzaju map. Wojna i przygotowania do niej odegrały w powstaniu
i rozwoju metody rolę czynnika stymulującego. Największy rozwój
fotografii lotniczej nastąpił podczas I i II Wojny Światowej. Jednak
pierwsze kroki, poczyniono już przed rokiem 1914. W 1906 roku w czasie
ćwiczebnych lotów balonami wojskowymi, porucznik P. H. Sharpe wykonał
pierwsze zdjęcia lotnicze stanowiska archeologicznego. Sfotografowanym
przez niego obiektem było Stonehenge Jeśli jednak w 1914 r. liczbę
wykonanych zdjęć można było ocenić na kilkadziesiąt, to w czasie samej
wojny, tylko w ramach Royal Air Force wykonano ich ponad pół miliona.
Pierwsza wojna światowa pod wieloma względami stanowiła punkt zwrotny.
Przede wszystkim wprowadzony został samolot. Od razu otworzył on
możliwość praktycznie nieograniczonego zasięgu obserwacji z powietrza.
Potrzeby wojenne spowodowały udoskonalenie w przyspieszonym tempie
konstrukcji samolotów, technik latania i prowadzenia zwiadu lotniczego.
Dotyczyło to także sprzętu fotograficznego, takiego jak obiektywy czy
filmy. |
|
|
|
|
| Możliwości
wykorzystania zdjęć lotniczych dla potrzeb
archeologii została dostrzeżona przez niektóre osoby służące w różnych
armiach podczas I Wojny Światowej na obszarze Środkowego Wschodu,
wschodnich części basenu Morza Śródziemnego oraz północnych obszarów
Afryki. Na wymienionym obszarze relikty przeszłości są wciąż bardzo
dobrze widoczne, także warunki wykonywania zdjęć są tu znakomite. To
właśnie na tych terenach działali najbardziej znani pionierzy
archeologii lotniczej: Antoine Poidebard, Jean Baradez, Léon Rey,
Theodor Wiegand, G.A. Beazeley i Aurel Stein. Wszyscy Ci
archeolodzy-amatorzy powiązani byli w pewien sposób z wojskiem,
pracowali w wojskowych służbach kartograficznych, wywiadzie, lotnictwie
odbywający służbę we wszystkich zakątkach świata objętych walkami.
Znane są także wojskowe fotografie lotnicze stanowisk archeologicznych
(np. dróg rzymskich) z obszaru Bawarii wykonane w latach 1916 - 1918
(obecnie przechowywane są w Archiwum Wojennym Bawarskiego Muzeum
Stołecznego w Monachium). O zainteresowaniu zdjęciami lotniczymi, a
także dostrzeżeniu ich przydatności w różnych dziedzinach życia
świadczyć mogą odnalezione w archiwach Pomorskiej Akademii
Pedagogicznej w Słupsku oraz Instytutu Geografii UAM ortofotomapy
zachodnich terenów Polski wykonane przez niemieckie służby
kartograficzne przed i w czasie II Wojny Światowej. Wysoka jakość zdjęć
oraz ich rzetelne opracowanie sprawia, że dziś są one nieocenionym
źródłem wiedzy o krajobrazie kulturowym tego regionu. W czasie wojny
dla celów kartograficznych zostały wykonane również zdjęcia Berlina
oraz niektórych części Niemiec, ich autorami byli piloci brytyjskiego
RAF-u. W Polsce przypadkowe odkrycie prywatnego albumu zawierającego
najstarsze znane nam zdjęcia lotnicze z terenu kraju jest dowodem, że
korzystano z tego typu techniki fotografii. Fotografia lotnicza to
metoda wykorzystywana do różnych celów, w różnych dziedzinach i w
różnych okresach dziejów każdego Państwa, począwszy od Jego narodzin. |
|
|
|
|
|
